اینطوری نیست که به کار بردن ضمیر مالکیت، در مورد آدم هایی که دوستشان داری همیشه دلچسب باشد. توی بعضی موقعیت های زندگی، این «مال ِ کسی» بودن دردسر ساز می شود. در مورد آدم هایی که فردیت شکل یافته شان، همیشه بزرگتر است از برون گرایی های ِ اجتماعی.

همیشه فکر می کردم دوست دارم مال ِکسی باشم. یا کسی من را با ضمیر مالکیت «م» صدا کند. اما واقعیت این است که وقتی قضیه جدی جدی می شود، به فکر فرو می روم. اینکه چطوری می شود این فردیت منحصر به فرد را درون کسی حل کرد؟ یا چطوری می شود زیبایی ِ آدم های ِ دیگر را ندید و مطلقا مال ِ کسی بود. 

عزیزم گفتن و عزیزم شنیدن، یک وقت هایی خیلی شیرین است. اما از یک جایی به بعد، دوست داری فقط یک «عزیز» ِ معمولی باشی.

همیشه اینطوری بوده است که وقتهایی که درگیری فکری زیادی دارم، زیادتر از قبل می نویسم. این روزها، به جز کار ِ شرکت و کار ِ مجله و کار ِ پژوهش های ِ بدون پایان، درگیر روشن کردن تکلیف ِ زندگی ام هم هستم و این من را سخت آزار می دهد. 

توی ِ 20 سالگی فکر می کنی که فاتح  تمام نظریه های دنیایی و خوب و بد را مثل آب خوردن تشخیص می دهی. فکر می کنی می دانی داری با زندگی ات چی کار می کنی و می خواهی چی کاره شوی.

توی 23 سالگی به رویاهای 20 سالگی ات می خندی و تلاش می کنی تا اهداف جدیدت رو پایه گذاری کنی.

توی 24 سالگی فکر می کنی آها! این همانی بود که من می خواستم! فکر می کنی که قهرمان ِ دنیایت شده ای.

توی آخرهای 25 سالگی ام هستم و احساس می کنم حالم از نسبی بودن همه چیز به هم می خورد و فکر می کنم هیچ چیز نمی دانم و هیچ آینده ای برای خودم متصور نیستم. 

نمی دونم بقیه اش چطوری می خواهد بگذرد. آدم گاهی احتیاج دارد سرش را یک گوشه ای بگذارد زمین و برای یک مدتی بمیرد. بعد بلند شود و ببیند همه چیز درست شده است!

سیمون دوبوار می گوید که زن، زن به دنیا نمی آید، بلکه به تدریج زن می شود.

توی تمام ِ لحظاتی که نشستم زیر ِ باران و رفتنت را نگاه کردم، حس ِ تدریجی ِ درد کشیدن برای ِ زن شدن را داشتم. این باران ِ لعنتی ِ اردیبهشت...

پ.ن: روز ِ خوبی بود. روز ِ خوبی نبود، روز ِ خوبی بود... این تفسیر تمام ِ امروز ِ من است! از هر وری هم نگاه کنی، الان توی ِ قسمت ِ خوبش هستیم. ته ِ دلم، مزه ی یک سفر ِ شور انگیز است.

پ.ن: سپیده دوست ِ جدید ِ من است. شاید برای ِ دوست ِ من بودن زیادی خوشگل باشد. چون من کلن به زیبایی اهمیتی نمی دهم. من ترجیح می دهم دوستم چیزی حالیش باشد تا اینکه بینی ِ خوش فرمی داشته باشد. اما سپیده، کنار ِ همه خنگ بازی هایش که مختص ِ آدم های ی خوشگل است، دل ِ مهربانی دارد. همیشه بوی ِ بچه ها را می دهد و چشمهاش پر از شور ِ زندگی است. فکر می کنم به بودن ِ همچین آدمی توی زندگیم نیاز داشتم!

پ.ن: آقای ِ «د» همکار و دوست ِ من است. یک جورهایی باهاش راحت هستم و در کنارش احساس ِ امنیت می کنم. دوست ِ آقای «د» یک شب برایش اسمس می زند که من را حلال کنید و بعد گوشی اش را خاموش می کند.فردا شب، توی جنگلهای ِ لویزان، در حالیکه خودش را به شاخه درختی دار زده بود پیدایش می کنند. آقای ِ «د»، طناب را از گردنش باز می کند و دراز به دراز می گذاردش پای ِ درختی که حداقل دو بسته ته سیگار پاش ریخته شده بوده است. و می شیند کنارش و های های گریه می کند. صبح که دیدمش، قیافه اش دیدنی بود. چشمهای ِ باد کرده و شانه های ِ فرو رفته. آدم نمی داند توی ِ این ایران ِ لعنتی، چطوری آدم ها را دلداری بدهد وقتی بغل کردن ممنوع است.

پ.ن: 15 روز ِ پیش، وقتی که تنهایی داشتم از مشهد برمی گشتم، با خودم فکر کردم که چقدر زود دلم برای ِ صحن گوهرشاد ِ دمدمهای ِ صبح تنگ شده است. 15 روز ِ دیگر، قرار است با دوستهام دوباره به مشهد بروم. بروم تا دلم را، از گوشه های ِ صحن گوهر شاد جمع کنم. از لابه لای ِ دستهای ِ رو به آسمان ِ آدم ها...

پ.ن: شازده کوچولوی ِ خجالتی ِ من، با موهای ِ طلایی...

شاید نشود از اتفاقات روزها نوشت، از روزهایی که بیشتر خوبند و گاهی غمگین و کسل کننده. شاید حسش نباشد که از آدمهای مهربان و نامهربان ِ زندگی، سطری به یادگار گذاشت و به هوای ِ درد و دلی، داستانکی، چس ناله ی عاشقانه ای در ِ اینجا را باز کرد، اما نمی شود سعدی را فراموش کرد.

عهد ِ نانوشته ای دارم انگار؛ هر سال یادش را کنم، زنده شود توی دلم با همه ی خاطرات شیرینی که از کودکی تا آخرهای ِ نوجوانی، توی ِ زندگی ام داشته است. به یاد ِ سعدی و همه ی اردیبهشتی های ِ خوب ِ زندگی ام. همان هایی که پارسال برایشان اسمس دادم: «حق داری اردیبهشتی باشی، آنقدر خوب هستی که بهشت بخشی از تو باشد...»

سلام ای مست کننده ترین ماه ِ سال!

سعدی نوشت1: یاد دارم که در ایام طفولیت متعبد بودمی و شب خیز و مولع زهد و پرهیز.شبی در خدمت پدر رحمة الله علیه نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته و مصحف عزیز بر کنار گرفته و طایفه ای گرد ما خفته. پدر را گفتم از اینان یکی سر بر نمی‌دارد که دوگانه ای بگزارد. چنان خواب غفلت برده اند که گویی نخفته اند که مرده اند. گفت: جان ِ پدر! تو نیز اگر بخفتی، به از آن که در پوستین خلق افتی.

سعدی نوشت 2: دو درویش در گلیمی بخسبند و دو پادشاه در اقلیمی نگنجند!

سعدی نوشت 3: خبرت هست که بی روی ِ تو آرامم نیست؟

                        طاقت ِ بار ِ فراق  اینهمه ایامم نیست ...

من فکر می کنم اینطوری نیست که آدمها یکهویی بمیرند و دیگر اصلن وجود نداشته باشند. آدمها می میرند اما توی ذهن ما تکثیر می شوند. توی تمام لحظه های خوب دلمان برایشان تنگ می شود. هر شب باهاشان حرف می زنیم، توی هر اتفاقی، برخوردشان را پیش بینی می کنیم. توی هر لحظه صدها عکس العمل برایشان در نظر می گیریم. هر چیزی را توی ذهنمان صد جور برایشان تعریف می کنیم. بیشتر از وقتهایی که زنده بودند برایشان دلتنگ می شویم. بیشتر از قبل ترها توی زندگیمان نقش دارند. دوست داشتن آدمهای مرده به مراتب لطیف تر و بی توقع تر است.

آدمهایی که می میرند به تعداد لحظه ها، توی ذهنمان تکثیر می شوند. آدمهایی که دوستشان داریم نمی میرند هیچوقت. نگاهشان از توی ِ عکس روی دیوار همیشه زنده است. انگار همه چیز را می بینند و بعد لبخند می زنند. من این لبخند توی عکس ها را خیلی دوست دارم.

پ.ن: چشمهام هنوز درست و حسابی نمی بینند. این خط ها را برای «ن» عزیزم نوشتم. و تمام آنهایی که 5شنبه آخر سالشان را در کنار ِ عزیزترین هایی گذراندند که زیر خروارها خاک ارمیده اند. برای عزیزترین های ِ خودم. که لبخندشان حتی از توی عکس همیشه دلگرمم می کند.

سه هفته دیگر می آیم و راحت می خوانمتان :*

از من که حرف می زنی، دلم می لرزه. لعنتی...

یک وقتی من GTalk را در حد پرستیدن دوست داشتم. اصلن پای سیستمی که روش GTalk نصب نبود نمی نشستم. یک مدتی که از شروع کارم در شرکت گذشت، دیدم آنلاین شدن آدم های رنگارنگی که با آمدنشان پایین صفحه آلارم می داد، برای همه سوال شده است. یک مدتی گذشت و هر از چند گاهی پیش می آمد که در حین کار، کسی برام پی ام می فرستاد و همین باعث می شد کنجکاوی اطرافیانم بیشتر برانگیخته شود.

رفتم توی منوی تنظیمات و تیک همه گزینه های NOTIFICATIONS ها را برداشتم به جز ایمیل. گفتم خوب است در حین کار ببینم چه ایمیلی برایم می آید. تا امروز که در حال نشان دادن یک طرح به جمعی از افراد بودم. از آنجایی که همه همکاران من مرد هستند، کلی سیبیل جماعت دورم جمع شده بودند و زل زده بودند به مانتیور و من هم داشتم توضیحاتی مبذول می داشتم. یکهو برام یک ایمیل آمد و GTalk عزیز در پایین صفحه نشانش داد. موضوع ایمیل این بود: بزرگ کننده و کلفت کننده ی ..... هول شده بودم و نمی تونستم عکس العملی نشان بدهم. فقط پیش خودم فکر می کردم خدا کند ندیده باشند. چند ثانیه به سکوت گذشت و یکهو صدای انفجار خنده. هر کس دلش را گرفته بود و یک طرف ولو شده بود. 

وقتی با یک مشت پسر کار می کنی، کلا یاد می گیری که خیلی چیزها را نشنوی، به روی خودت نیاری یا خودت را بزنی به آن راه که ینی نفهمیدی چی شد. خیلی ریلکس رفتم توی منوی Control panel و خیلی شیک GTalk عزیزم را Remove کردم. از فردا دلم برای آنهمه چراغ سبز و نارنجی و قرمز تنگ می شود.

حال ِ خوبی دارم. تب کرده ام. گاهی، یک عرق سردی می شیند رو تنم و لرزم می گیرد. پلک هام، از حجم چند ساعت گریه متوالی باد کرده اند. سبک شده ام انگار. خالی ام از هر چی فکر و دغدغه است. بعد از مدتها جنگ و جدال، دیشب اتفاقی افتاد که باید می افتاد. باید می افتاد تا من تصمیمم را می گرفتم. که این لعنتی ارزش ماندن ندارد و با من هم مثل همه ی آدم های دیگرش برخورد می کند. با منی که باهاش مهربان بودم. خیابان هایش را دوست داشتم. همه جا ازش تعریف می کردم. بمانیم، بسازیمش. خودمان عوضش کنیم. اوه.. تمام این ها مزخرف است. این شهر خیلی بی رحم تر از این حرف هاست. این خاک ساکنینش را نمی شناسد. با همه شان یکجور تا می کند. چه با آنهایی که ظالمانه به جانش افتادند و چه آنهایی که مثل من، طاقت دیدن یک خراش روی ِ درخت هایش را نداشتند و برای تک تک کثیفی هایش غصه می خوردند.

یک روزی، همان اوایل بود. که داشتم داد و بیداد می کردم که می ایستم جلوی خدا، ازش می پرسم این چه سرنوشتی بود، که چرا با ما اینطوری می کنی و خدا باید جوابی برای ِ سوال هام داشته باشد. یکی گفت که می ایستد چشم توی چشمت و می گوید زمین من که بزرگ بود، چرا جای دیگری نرفتید؟*

*الم تكن ارض الله واسعه فتهاجروا فيها - آيا زمين خدا فراخ نبود كه در آن مهاجرت كنيد؟

برای ِ ثبت در تاریخ...

امروز سِمَت ِ سازمانی ام را تحویل گرفتم. راضیم از خودم :)

یک نفر باشد آدم را بغل کند بعضی وقتها.

از این بغل محکم محکم ها که احساس کنی هیچ چیز توی این دنیا نمی تواند اذیتت کند دیگر.